Vanmorgen bij het ontbijt hebben we heel leuk met een Zuid-Afrikaans stel zitten kletsen. Zij zijn een jaar in Taiwan om Engelse les te geven. Hun moedertaal is Afrikaans en de kinderen vonden het maar wat grappig dat deze mensen ons verstonden en wij hen. Helaas hadden we niet heel veel tijd want om iets over half tien ging onze bus naar Taichung. We hadden besloten om een ‘normale’ trein te nemen en niet de hogesnelheidstrein want die is best kostbaar. Iets over elf waren we op het station en na wat zoeken, vonden we de ticketbalie. De trein ging om half twaalf dus dat konden we net aan halen. We zaten alleen echt in de stoptrein want we hebben er een uur en drie kwartier over gedaan…98 km. Hmmmm dat gaan we niet weer doen. Dan toch maar de intercity de volgende keer (is langzamer dan de HSR maar veel sneller dan deze boemel haha). Op het station van Chiayi hebben we meteen kaartjes gekocht voor de Alishan forest train waar we morgen mee willen. Vroeger kon je vanaf hier naar Alishan, maar door de verwoestende tyfoon een aantal jaren geleden is een deel van het traject nog niet gerestaureerd. Dus gaan we morgen tot Fenchihu, daar blijven we twee uur en dan gaan we weer terug. De rit er naar toe duurt al bijna twee en een half uur. We zijn erg benieuwd, schijnt prachtig te zijn! Erik had de kaartjes gekocht en we stonden nog even wat dingen te bekijken, werd Erik door de dame achter het loket terug geroepen en vroeg hoe oud de kinderen waren. Bleek dat kinderen onder de zes gratis reizen…. Toch handig dat we er nog stonden zodat ze dat recht kon trekken haha.

Daarna zijn we naar ons hostel gelopen, we leren al en beetje hoe het hier werkt en gelukkig hadden ze vlaggen met hun naam buiten. Het hostel zelf zit op de 14e verdieping van een verzamelgebouw en ziet er modern en gezellig uit. We konden vrijwel meteen onze spullen in de kamer leggen, hebben een korte broek aangetrokken en zijn de stad in gelopen. Niels had honger, wat we snapten want we hadden nog niet echt geluncht, dus bij het eerste het beste bakkertje hebben we lekker cakejes en broodjes gekocht. Buiten in de zon gezeten en alles opgegeten, mjammie. Daarna verder op zoek naar een kop koffie. We zagen een tempel en Anne wilde er graag even in. Het was gewoon een tempel tussen de winkels, dus niet voor toeristen. We stonden een beetje te kijken toen er een man op ons af kwam en in gebrekkig Engels van alles probeerde uit te leggen. Hij vertelde dat zijn opa en zijn vader ook altijd in de tempel hadden gewerkt en hij wees naar een beeld en zei dat dat zijn over overgrootvader was. Of dat zo is? We zullen het nooit weten. De kinderen vonden het prachtig, de man ging nog wierook aansteken en gaf dat in onze handen, de kinderen kregen een zakje lokale chips en een flesje water. Was weer een leuke en onverwachte ontmoeting.

Na een kop koffie zijn we terug gelopen om een lange broek aan te doen want toen de zon onder ging, werd het fris. We zijn meteen gaan eten want met name Niels was erg moe en niet te genieten. We vonden een restaurantje hier vlakbij, maar toen we binnen stappen kwamen ze meteen verschrikt op ons af want ze hadden geen menukaart in het Engels. Maar dan is Google translate je beste vriend, dus voor de kinderen spaghetti met kip besteld, Erik had spaghetti met seafood en ik spaghetti met worstjes. Smaakte echt super lekker! Nog een toetje van het huis (een soort panacotta met caramelsaus) en toen snel via de supermarkt naar het hostel terug. Om zeven uur lagen Anne en Niels in bed, helemaal munt weer. Lekker slapen en dan morgen klaar voor een nieuw avontuur!