We zijn vanmorgen naar Semenggoh natuurreservaat gereden. Hier leven 26 half-wilde orang oetangs. Dat wil zeggen dat ze niet in hokken zitten en door het hele gebied, zo’n 740 hectare groot, vrij kunnen bewegen. Het is dan ook niet gezegd dat je de beesten ziet. Onze gids vertelde dat ze eens drie keer met een groep toeristen terug was gegaan en dat ze alleen op de laatste dag 1 orang oetang hadden gezien. Maar goed, we gingen een poging wagen en de beesten krijgen in de periode dat er minder fruit aan de bomen groeit, twee keer per dag fruit via een voederplateau. Ook hier geldt, ze kunnen fruit komen halen maar doen dat lang niet altijd.

Gelukkig duurde het niet heel erg lang voordat we de boomtoppen zagen bewegen en er twee orang oetangs op de bananen af kwamen. Het is een geweldig gezicht om die enorme beesten door de bomen te zien slingeren en via de kabels naar beneden te zien ‘dansen’. Orang betekent ‘mens’ en oetang betekent ‘jungle’ en het lijken af en toe net mensen. De manier waarop ze bewegen, eten en ook kijken. Ik denk dat we zo’n 25 meter hadden tussen ons en de apen. Niels zat op mijn nek en Anne stond vooraan te kijken. Ze vonden het prachtig om te zien, Niels vond vooral de oranje haren mooi uiteraard haha. Uiteindelijk kwamen er drie orang oetangs om te eten. De ene was 18 jaar oud en de andere twee 10 en 8. Die van 18 jaar was de op drie na grootste van de groep en het was ook echt een enorm beest!

Na een uurtje aapjes kijken moest iedereen vertrekken. Ze hebben het park maar twee keer twee uur per dag open om de orang oetangs niet te lang met mensen te laten. Daar is wat voor te zeggen. We liepen nog langs twee krokodillen, die zaten gelukkig wel in een hok. Ook nog wat informatie bekeken en toen was ons bezoek afgelopen. Wát een indrukwekkende ochtend!

Op de terugweg hebben we ons af laten zetten bij een shopping mail hier in de buurt. Eerst even geluncht en daarna wat gewinkeld. Erik en ik wilden allebei een paar nieuwe t-shirts want op de één of andere mysterieuze wijze heb ik inmiddels in al mijn t-shirts kleine gaatjes…. Ook wilden we voor Anne en Niels speciale UV-werende zwempakken kopen voor als we volgende week (aaah dan al!) op de Malediven zijn. Daar is de zon zó fel, daar valt bijna niet tegenaan te smeren. We vonden voor allebei een hele stoere; Anne een rood met roze en Niels een blauw met gele. Ze waren er zó blij mee! Dus terug naar het hotel om de pakken uit te proberen.

Wat we erg leuk vinden om te merken, is hoe watervrij ze allebei zijn geworden in de loop van onze vakantie. Inmiddels springen ze allebei zonder hulp vanaf de kant in het water (met mouwtjes om en Anne houd het liefst ook haar zwemband om, maar toch). Ook dobberen ze allebei vrolijk door het diepe met hun mouwtjes, soms met zwemband en soms niet. Of ze liggen op de opblaaskrokodil of -haai en ook dan gewoon door het diepe zonder ons. Als we terug zijn, gaan we ze snel aanmelden voor zwemles! Helaas waren de meisjes, Zoë en Amy, uit Québec er niet vandaag. Dat vond Anne wel erg jammer. We besloten wel om bij het hotel te eten zodat we ze misschien nog zouden zien. Morgen gaan zij namelijk verder richting Penang. Gelukkig voor Anne zagen we ze toen we op weg gingen naar het eten en ze kwamen met hun ouders aan de tafel naast ons zitten. Zo kon Anne toch nog even met ze spelen en afscheid nemen.

Gelukkig voor Niels (en voor ons) had het hotel weer saté. Was gisteren uitverkocht haha. We hebben heerlijk zitten smikkelen en kregen van de familie uit Québec lekkere spekkoek als toetje, mjammie erg lekker! Ondanks dat Anne en Niels erg moe waren, wilden ze toch nog heel even opblijven maar om kwart over acht was het echt klaar. Lekker slapen en dromen van deze super super gave dag!!!

De galerij is niet gevonden!