Vandaag zou het een rustige dag worden. Dachten we. Het werd geen gekke dag, maar wel eentje met verrassingen!

Het ontbijt was lekker. De aanblik zou Bridget Jones jaloers maken! Marion geeft toch de voorkeur aan opstaan met een boterham, maar de smaak was goed.  We hebben nog even met Harry staan praten, de eigenaar hier. We vroegen hem waarom je overal Arabische letters ziet. Hij vertelde dat ze in deze provincie, die écht islamitisch is, vroeger alleen maar het Arabische schrift gebruikten, men sprak wel Maleis maar het werd in het Arabisch opgeschreven. Langzaamaan veranderde dat en maakte het plaats voor het Engelse schrift, maar een aantal jaren geleden heeft men verplicht om alles in het Arabisch te schrijven. Alle officiële borden, ook straatnaambordjes bijvoorbeeld, moeten in het Arabisch, je mag er daarnaast wel de Engelse naam onder zetten als je wilt. Dat geeft toch wel te denken. Iets voor tienen bracht Sukini (van de receptie) ons lopend naar de batik-fabriek. We wilden vandaag enkele doeken maken om straks mee te nemen als souvenir. De fabriek was een oude hal waar enkele dames bezig waren om druppels verf op lange doeken met was-tekeningen te doen. Allemaal met bloemetjes. Waarschijnlijk verkoopt dat hier goed.

In plaats van met kleine doeken, zijn we toch maar begonnen met twee grote. Eerst mochten Anne en Niels met potlood een tekening maken. Niels tekende de zon en de maan, van het Sun Moon Lake, een olifant, een vogel, een trein, etc. Allemaal wel lekker abstract. Daarna hebben wij met hete was de tekeningen overgetrokken. Toen begon het mooie kleuren! Anne en Niels gingen enthousiast met de kleuren aan de slag. Al met al waren we wel twee uur bezig met verven. Daarna moesten de doeken drogen en zouden ze gewassen en behandeld met chemicaliën worden. Als ze klaar zijn krijgen wij ze. Dat zal waarschijnlijk morgenochtend worden. Wij zijn wel erg benieuwd naar het resultaat!

De galerij is niet gevonden!

Teruggekomen was er nog tijd om even te zwemmen. Anne wilde wel zonder mouwtjes met haar zwemplankje oefenen. Dat ging best goed, tot ze proestend naar beneden zakte. Ze was van haar plankje gegleden arme meid. Gelukkig kwam ze snel bij van de schrik. Na het zwemmen hebben we weer bami-soepjes gemaakt met gezonde koekjes. Daarna was het tijd om even te chillen. We willen nu liever niet dat de kinderen (met name Niels) nu overdag slapen, dus mochten Casper en Emma weer aan. En natuurlijk Buurman en Buurman. Je kon Niels af en toe op straat horen schateren!

Iets over vieren zijn we met de taxi vertrokken naar de beroemde Aeon Mall. Hét grootste winkelcentrum van de regio dat krap een jaar open is. De weg erheen was al bijzonder. Alleen maar drukke straten met moskeeën, kleine winkeltjes en garages en veel verkeer. En terwijl we voor ons gevoel de bewoonde wereld al weer verlieten, was er nog steeds geen Mall te zien. De verwachtingen waren hooggespannen, zoals we na onze kennismaking met de grotere supermarkt al vertelden.

Het was een groot, veelbelovend gebouw. Van buiten. Er was geen taxi-standplaats, dus hoe we er weer konden vertrekken was ietwat onduidelijk. Binnen zagen we meteen de H&M. Een bekende naam, maar niet de winkel waar we gaan kijken wat ze overal (een dus ook in Nederland) in het assortiment hebben. Dus verder wandelen maar. Veel winkels. Veel namen. En alles onbekend. Alsof bekende ketens (die in Kuala Lumpur, Georgetown en zelfs Kuching alom vertegenwoordigd waren) nagenoeg verboden zijn of zo. Het assortiment van met name de kledingzaken deed ook al erg oubollig aan. Uiteindelijk vonden we ergens passende slippers voor Anne en Niels. Die hebben we maar gekocht. Daarna nog even naar de supermarkt voor chocolade-eieren om morgen op derde paasdag te verstoppen en vervolgens op zoek naar een taxi om naar KB Mall te gaan. Een Mall met normale winkels. Bij de informatiebalie konden ze wel een taxi bellen, maar het was sneller om buiten een meter of 100 te lopen naar het busstation. Daar waren ook taxi’s. Naar deze Mall hoeven we dus niet meer, been there done that.

Eenmaal bij KB Mall bleek het hier inderdaad te gaan om ‘normale’ namen. Gelukkig. Bij een factory outlet vonden we mooie slippers, want die van Anne waren intussen al weer kapot (binnen het uur) en die van Niels zaten echt niet lekker. Dit keer ging het wel goed. Met nog een korte broek voor Marion en een (gratis) T-shirt voor mij (1+1 actie) was het tijd om bij het restaurantje van Onno te gaan eten. Voordeel: je weet wat je krijgt. Nadeel: je weet wat je krijgt. Maar drie van de vier hebben toch lekker zitten smikkelen HAHA. Daarna wilden we nog wat boodschappen doen en hier hadden ze wél een hele grote supermarkt, wat een verademing! Inmiddels was het bijna half acht en wilden we wel terug. Erik had zijn Grab app even bekeken en ook hier reden chauffeurs van Grab. Hij bestelde er eentje en gaf aan waar we naar toe moesten. Na een minuut of vijf kwam de auto aan; een man en een vrouw zaten er in dus wij moesten met zijn vieren achterin. Ze vroegen nogmaals waar we heen moesten en het adres werd ingetypt op de routeplanner… dat was al een verrassing voor ze volgens ons want het was 7 km. We reden de stad weer door en de man probeerde in zijn beste Engels wat dingen te vragen. We reden de stad uit en ze begonnen al een beetje moeilijker te kijken…. toen we van de grote weg rechtsaf een kleine weg in moesten slaan, begonnen ze écht te twijfelen. Dit kon toch niet goed zijn volgens hen.  Maar wij hadden hier al gefietst en herkenden de weg, dus we konden ze precies vertellen hoe ze moesten rijden. De man reed heeeeel langzaam, draaide zijn raam open en vroeg een voorbijganger naar ‘Pasir Belanda’, maar ja die beste man wist van niks. Gelukkig stonden er wel borden langs de kant met deze naam. Uiteindelijk kwamen we hier aan en toen kon de chauffeur weer lachen, hij vond wel dat we écht in de kampung waren haha. Zijn vrouw wilde nog graag een selfie maken en we hebben de ritprijs maar naar boven afgerond. Arme man, hij een verhaal, wij een verhaal 😂

We hebben de kinderen in bed gelegd, de nieuwe slippers staan naast het bed van allebei haha. Ze vielen allebei weer als een blok in slaap. Morgen maar eens kijken wat de dag ons brengt. Het wordt weer eens tijd om spelletjes te doen, we willen nog een keer een fietstochtje maken en voor de rest zien we wel. Het voelt echt als vakantie 😃