Gisteravond gingen we om 20.00 uur naar het diner en dat was dit keer niet beneden en half buiten maar boven. Er stonden tafels klaar met hotpot/gourmet. Leek leuk maar we werden gesommeerd bij een Nederlandse dame en haar dochter aan tafel te gaan zitten en Anne en Niels moesten apart aan een aangeschoven tafel zitten want het zou te gevaarlijk zijn als zij zelf vlees en groente op en in het apparaat zouden leggen. We hadden hem gelijk helemaal hangen want die dame en haar dochter waren absoluut niet onze types hadden we eind van de middag al gemerkt. Bovendien wilden we Anne en Niels gewoon bij ons aan tafel dus dat hebben we in ieder geval geregeld. Het eten smaakte heerlijk maar voor de rest waren we not amused. 

Vanmorgen hebben we de tassen ingepakt en meegenomen naar het ontbijt. We zouden om 9.30 uur met de boot naar het vasteland gebracht worden. Dat gebeurde ook alleen startte de motor van de bagageboot niet. Dus hebben we na 20 minuten varen nog 40 minuten staan wachten omdat onze boot terug moest varen om de bagage op te halen haha. Gelukkig hebben we vakantie. Iets over half elf reden we weg richting Pulau Pangkor, een klein eiland aan de westkust van Maleisië. Het was ruim drie uur rijden maar de weg was goed. We werden bij een politiepost staande gehouden (voor de vorm volgens mij) en Erik moest zijn rijbewijs en internationale rijbewijs laten zien (woehooo hebben we die niet voor niets gekocht). De man lachte vriendelijk en we mochten door. Vlakbij de plek waar we de veerboot zouden nemen hebben we lekker even geluncht en nog wat slippers gekocht. We wilden de boot van 15.45 uur nemen maar bij aankomst in het haventje bleken de tickets uitverkocht en konden we pas met de boot van 16.45 uur. Gelukkig was er genoeg te zien en hebben we voor een zacht prijsje een Hello Kitty Uno spel gekocht en voor €3 een Aditas (een sporttasje met vier strepen dus net geen Adidas hahahaha) voor de extra handbagage die we meenemen in het vliegtuig. Het was maar tien minuten varen en toen stonden we op Pulau Pangkor. Er rijden hier alleen maar roze taxibusjes dus dat was lekker makkelijk, hoefde je niet te onderhandelen over de prijs. Onze accommodatie had aangegeven dat we naar Joe Fisherman moesten komen en dat we vanaf daar met de auto naar Woodcookies guesthouse werden gebracht. Het was ongeveer twintig minuten rijden en bij Joe Fisherman werden we keurig opgewacht en konden we in een auto overstappen. De man vertelde dat dit onze auto was voor de komende dagen en dat we hem gewoon mochten gebruiken om naar het strand te rijden of waar we ook heen willen. Ook zei hij dat we maandag naar de veerboot worden gebracht. Onze monden vielen echt open van verbazing want dit hadden we helemaal niet verwacht! De chauffeur reed nog even naar de plek waar we naar het strand konden en waar we konden eten en daarna reden we een steile heuvel op. Bovenaan staat Woodcookies guesthouse. Het is pas drie maanden open en het ziet er echt zoooo mooi uit! Onze kamer (suite) is ook echt helemaal geweldig. We hebben een piepklein zwembadje om even af te koelen en we zitten vlakbij het strand. We hebben even gezwommen en zijn toen met de wagen (hahaha zo noemen we hem maar even want we zijn er gewoon wat lacherig van) naar het strand gegeten en hebben bij Daddy’s café op het strand gezeten, wat gedronken en gegeten, een potje Uno gespeeld en genoten van een prachtige zonsondergang. Wat een cadeautje dit. Ruim na zonsondergang zijn we nog even een klein stukje gaan wandelen langs wat kraampjes want Anne en Niels wilden een emmer en schepje voor morgen op het strand (gevonden) en ze zagen een mini waveboard voor bijna niks dus vooruit. Nu zitten we lekker bij onze kamer op het balkon, gaan zo douchen en lekker slapen. Hier gaan we onze de komende dagen wel vermaken!