Dussss….had een heel verhaal getypt over de afgelopen dagen, is het weg 😤😤😤😤😤😤 ik ga nog 1 keer opnieuw beginnen en naders geef ik het op.

Gisterochtend was het helaas wat frisser dan de dag ervoor, ook regende het een beetje dus we besloten een eindje te gaan rijden en naar de vlindertuin te gaan. Maar eerst vertelde Anne ons nog dat ze die dag een aap wilde gaan vangen, hem aan een stokje wilde doen en dat de tante van Gee (een van de twee eigenaren) er een sateetje van moest maken… we laten ons verrassen.

We moesten een redelijk stuk door de Highlands rijden en zagen dat het gebied helaas veel te lijden heeft onder het toerisme. Overal duiken grote hotels op en in het weekend is het gewoonweg te druk overal. Gee beaamde dit later toen we hem er naar vroegen. Sommige wandelingen zijn ook dicht omdat toeristen de natuur vernielden, echt doodzonde. De vlindertuin was niet helemaal wat we ervan verwachtten; de vlinders leken allemaal wat versuft tegen de muur en op de bloemen te hangen en daarnaast hadden ze nog wat andere dieren die in sneue hokken zaten. Je moet denken aan wat slangen, schorpioenen, (egels ?), konijnen en de wereldberoemde ‘Hollandse’ cavia’s….. de kinderen vonden het prachtig, wij hadden het na een halfuurtje wel gezien. Niet ver hiervandaan was nog een theeplantage en we hebben boven in het restaurant wat gedronken en gegeten. We waren eerst van plan ergens aardbeien te gaan plukken (overal zie je borden met aardbeien en de aankondiging dat je je eigen aardbeien kunt plukken) maar Gee had ons gewaarschuwd dat de aardbeien met chemische troep zoet gemaakt worden…. dus die aardbeien hebben we maar even laten gaan. Gelukkig voor Anne hadden ze bij de plantage wel aardbeiencake, die heeft ze lekker zitten opsmikkelen en daarna was haar tong helemaal roze HAHA. Deze theeplantage was ook veel commerciëler en drukker dan degene waar we gisteren waren, maar het uitzicht was er niet minder mooi om!

Tijd om weer terug te rijden naar Tanah Rata voor avondeten; we waren de enige gasten bij de huisjes gisteren en we vonden het wat bezwaarlijk dat de mensen alleen voor ons zouden moeten koken. We hebben lekker pasta gegeten en zijn bijtijds naar het huisje terug gegaan. De kinderen waren allebei moe en lagen er om tien voor half acht in. Het regende behoorlijk hard, dus Anne hoorde de waterval niet 😀 Ze heeft echt heerlijk geslapen!

We zijn erg blij met de accommodatie die we hier hebben, het is een heel kleinschalige soort van ‘homestay’; ze hebben vier huisjes nagebouwd in de stijl van de Orang Asli, de lokale mensen die in deze regio wonen. De eigenaar legde ons uit dat ze de exacte locatie geheim houden en dus geen coördinaten of adres op de site hebben staan, dit om te voorkomen dat mensen alleen even komen kijken en de plek echt overspoeld wordt met toeristen (veelal lokale). Daarom spreken ze ook een plek met je af in het dorp en rijden ze je voor naar je huisje. Je gaat op een gegeven moment de ‘grote’ weg af en rijdt een klein weggetje door het bos, ongeveer twee kilometer, onvindbaar als je het niet weet. Iedere nacht is er een man die hier slaapt, een soort van beveiliging. Geen idee of dat is om ons te beschermen tegen dieren of tegen mensen, maar het voelt prima 😉

De kinderen gaven aan dat ze vandaag wel lekker bij het huisje wilden spelen, dus dat hebben we vanmorgen gedaan. We hebben net geluncht en gaan zo nog even bij de rivier en de waterval spelen. Morgen rijden we na het ontbijt richting Taman Negara, een junglegebied op ongeveer vier uur rijden. Hier is het lekker koel (denk ongeveer 22-24 graden) en daar wordt het weer echt warm. Als het goed is, gaan we dan ook wat beesten zien! De kinderen kunnen niet wachten tot ze lieve apen zien.

Enne…Anne heeft die aap gisteren niet gevangen, bleek toch een broodje aap te zijn 😉