Vandaag was het zover. Shoppen in Kuala Lumpur is echt de moeite waard, maar de stad uit gaan voelt ook wel goed. Na het ontbijt op dezelfde plek als de afgelopen dagen was het tijd om de huurauto te gaan halen. Anne wilde wel mee, wat wel fijn was omdat een nieuwe auto in een stad als Kuala Lumpur toch even opletten is. We zijn we naar beneden gegaan om een Grab-taxi te zoeken. Na ongeveer 5 minuten was hij er al – alleen stond hij om de hoek te wachten bij een andere hotelingang. Het ophalen en terugrijden verliep voorspoedig. Anders dan de ervaringen van Marion en Niels. Op weg met bagage naar beneden kwam Niels vast te zitten in de lift. Hij was nog op dezelfde (38e) verdieping, maar de deuren wilden niet meer open. En de andere knoppen (naar de lobby) deden het ook niet. Dit was voor Niels niet fijn – hij wist even niet wat hij moest doen. Ineens gingen de deuren open en toen kon ook Marion instappen. Vervolgens gebeurde hetzelfde: de deuren gingen dicht, bleven dicht en de lift bewoog niet. Marion drukte op de nood-knop en er reageerde meteen iemand van de balie beneden via de intercom. Ze kon ook in de lift kijken en ze heeft meteen een monteur opgeroepen. Dit was (voor Niels) minder angstig, maar nog steeds niet fijn. Na ruim 20 minuten konden Marion en Niels eindelijk naar beneden. Anne en ik hebben niks gemerkt van de lift-ervaringen. Wij waren bezig met die auto (en vanuit de lift was er ook geen bereik). Toen Anne en ik aankwamen moesten we dus alles horen over de avonturen! De auto inpakken was iets lastiger met twee grote koffers en twee bijna evengrote rugzakken, maar met één rugzak op de achterbank was het opgelost.

Eenmaal op weg kregen we alle stoere liftverhalen te horen. Alleen vond Niels het nog steeds maar niks. Het was niet extreem druk en de route de stad uit was niet moeilijk. Na een uurtje of twee zijn we gestopt voor een kop koffie bij de Starbucks. Het laatste stuk ging nu van de grote weg af en langzaam begonnen we te klimmen de bergen in. Of de Cameron Highlands in. Op de afgesproken plek (bij het lokale schooltje) werden we opgehaald en reden we de laatste meters naar onze accommodatie. Het stukje grond met de 7 huisjes leek nu erg klein, maar ik denk dat we 7 jaar geleden vooral door de ogen van de kinderen hebben gekeken! Het zag er wel weer prachtig uit en we hebben een grote hut (met mannen- en vrouwenafdeling HAHA) die uitkijkt op de waterval. Mooier kun je hier eigenlijk niet zitten. Het voelde meteen goed.

Gee, de eigenaar, was er nog niet, maar die spraken we bij het eten. Het eten was heerlijk: allemaal lokale gerechten en allemaal nieuwe smaken. Dit voelt wel erg luxe! We hebben ook gesproken over de veranderingen in de afgelopen 7 jaar, maar vooral over wat er nu is en wat we nu aan leuke dingen kunnen doen. Het advies was ook om in verband met de drukte op zaterdag niet naar het bezoekerscentrum van de Boh theeplantage te gaan, maar naar de fabriek. En omdat het morgen in de middag kan betrekken was de ochtend daarvoor het meest geschikt.

Na het eten zijn we alle vier gaan slapen. Het was ook donker, maar we waren allemaal moe. En met de waterval en de krekels op de achtergrond sliepen we (geloof ik) allemaal vrijwel meteen.