Anne en Erik zijn de dag begonnen met een duik in ons mini zwembadje. Daarna hebben we gezellig even gefacetimed met Marc, Patricia en Jessica. Het regende een beetje dus we hebben binnen ontbeten en dat was ook geen straf. Het guesthouse heet ‘Woodcookies’ en van de bomen die ze hebben omgezaagd om hier te kunnen bouwen hebben ze schijfjes gezaagd en daarmee de gang en de entree versierd. Echt prachtig. Na het ontbijt was het droog geworden en zijn we lekker naar het strand gegaan. Gelukkig was het wisselend bewolkt zodat we niet verbrandden. We hebben weer lekker gespeeld en gezwommen. Niels had de Petronas Towers van druppels zand gemaakt. De dag vloog voorbij! Tussen de middag lekker op het strand geluncht bij Daddy’s café. Echt een ideale plek met een grote menukaart en echt op het strand. Anne en Niels hebben nog een zandkasteel gebouwd met een gracht eromheen. Helaas liep de gracht met de opkomende vloed snel onder. Tegen vijven zijn we even met de gouden wagen teruggegaan naar onze accommodatie want we moesten de tassen gaan inpakken. Gelukkig waren we redelijk snel klaar, het scheelt dat die twee hutkoffers in de auto op het vasteland liggen hahaha. Om half zeven hadden we een tafel op het strand gereserveerd (die tafels zijn steeds als eerste bezet maar je kon blijkbaar ook reserveren). Er konden genieten van een prachtige zonsondergang en Anne en ik zijn nog even naar een schommel gelopen met een heel lang touw. Dat leverde (vonden wij althans) echt hele mooie plaatjes op. We hebben nog een keer saté gegeten en Onno en Paula even gefacetimed om te laten weten dat dit wat ons betreft de winnaar is van de saté contest dit seizoen hahahaha. Na het eten nog wat potjes Uno en toen wilden we teruggaan om een beetje op tijd te gaan slapen. 

We moeten met de gouden wagen steeds denken aan een oude reclame van ‘Even Apeldoorn bellen’ met een liedje van ‘Daddy Cool’. We hadden de reclame ook al aan de kinderen laten zien en die moesten er ook om lachen. Maar nu… Erik opent de auto, we zitten er allemaal in, klaar om dat liedje keihard aan de zetten en toen gebeurde er helemaal niets… op geen enkele manier wilde de auto starten. We vermoedden dat de accu leeg was terwijl Erik echt de lampen uit had gedaan. Hmmmm. Erik heeft de eigenaar geappt en we zijn vast gaan lopen. Halverwege kwam er een appje terug dat de man die hier in het guesthouse werkt onderweg was voor hulp. Dus wij weer terug naar Daddy’s café waar de eigenaar bezorgd naar ons toe kwam of we een taxi nodig hadden. Toen we vertelden dat de auto niet startte probeerde hij het ook nog even maar kwam tot dezelfde conclusie. We hebben even gezellig met hem staan kletsen en hij vroeg waar we verbleven. Toen we de naam van onze accommodatie noemden vroeg hij meteen of we een waterval in onze kamer hebben hahaha. Hij doelde op de waterpomp die als een waterval klinkt. Niet veel later kwam  de man van het guesthouse er op zijn scooter aan. Die opende de motorkap, scheen met zijn zaklamp, drukte de accukabel aan en voilà de auto startte weer zonder problemen wahahahahaha. Dat hadden wij ook niet kunnen verzinnen dat er een kabeltje of contactje van de accu los kon gaan. Dus allemaal weer in de auto, Daddy Cool keihard aan en de 500 meter naar het guesthouse rijden terwijl we keihard zongen. Wat een lol. 

We gaan nu zo lekker slapen want morgen nemen we de boot van 9.15 uur zodat we een beetje bijtijds bij ons hotel zijn. We slapen vlak bij de luchthaven in hetzelfde hotel als de dag voordat we naar Sydney vlogen. Ze hebben er een prachtig zwembad maar de vorige keer kwamen we ‘s avonds om 22.00 uur aan en moesten de volgende ochtend om 7.30 weer weg, dus konden de kinderen alleen maar kijken naar dat mooie zwembad. Dat gaan we nu dus een beetje goed maken.