We hebben alle vier goed geslapen de laatste nacht in Sri Lanka. Vandaag is het (wederom) nieuw jaar. Dit maal voor de Boeddhisten. En dat op goede vrijdag… Niels zei vanmorgen dat hij in dit appartement wel wilde wonen omdat hij er zó lekker had geslapen. We hebben een boterham gegeten en om half acht zijn we naar de luchthaven gegaan. We vlogen om half elf, dus ruim genoeg tijd dachten we. We hadden nog 5600 roepia (ongeveer 35 euro) en we hadden Anne en Niels beloofd dat we daarvan onder andere iets lekker zouden kopen (M&M’s). Helaas liep het iets anders…

Op de luchthaven werd meteen de bagage gecheckt. Daarna liepen we richting de incheckbalies, maar eerst werd de bagage en wijzelf gecheckt. Mijn grote rugzak bleek een verdacht item te bevatten. Ik werd gesommeerd hem uit te pakken want ze zagen iets op de röntgen. Toen ik vroeg wat ze zagen, kreeg ik een vaag antwoord. Dus de tas opengemaakt (maar ja alles zit er redelijk strak ingepakt dus je kon niks zien). Ik moest hem voor 2/3 leeghalen en de man zocht daarna nog in de tas naar dat ‘iets’ dus. Uiteraard vonden ze niks en kon ik mijn tas weer inpakken. Zucht… aan de andere kant goed natuurlijk dat ze alles grondig checken. Daarna door naar de incheckbalies en ook daar hadden we geen geluk. We hadden tot drie keer toe iemand voor ons in de rij die of te zware handbagage had of te zware koffers. Dat betekent dat diegene een loket verder moet om te gaan betalen voor de kilo’s die teveel zijn en dat kost veeeeel tijd. Achter ons stond een Brits stel en op een gegeven moment werden we er met elkaar een beetje melig van. Toeristje pesten ofzo? Toen wij aan de beurt waren, moesten alle vier de tassen op de band en werden ze gewogen. Gelukkig kwamen we samen aan 68 kilo (we mogen alles bij elkaar 80 kilo hebben) dus dat ging goed. Op onze boardingpassen stond dat we niet bij elkaar zaten… twee stoelen op rij 20 dan een gangpad en nog een stoel. De vierde stoel zat op rij 18 bij het raam.  Erg onhandig met twee kinderen. We besloten in het vliegtuig maar even te vragen wat mogelijk was.

Vol goede moed gingen we richting douane en daar ging het zowaar redelijk vlot. Uiteindelijk waren we om half tien bij de taxfree winkels. We moesten uiterlijk een half uur voor vertrek, dus om tien uur, al bij de gate zijn, dus heel veel tijd hadden we niet meer. Toch nog even een kop koffie en de kinderen een sapje, voordat we op M&M jacht zouden gaan. Dat kostte niet zoveel tijd dachten we want M&M’s zijn overal te koop. Snel de koffie opdrinken (laatste beetje maar meegenomen) en de kinderen iets leuks laten uitzoeken. Ze vonden allebei een blikje met een zakje M&M’s erin, paste helemaal binnen budget dus wij konden ook nog iets uitzoeken. Alleen…. toen ik wilde betalen, zei de man dat ze geen roepia accepteerden…. nou ja zeg! We waren gewoon echt verontwaardigd. Wil je je laatste Sri Lankese geld uitgeven in Sri Lanka en kan dat dus niet. Ik zal maar niet herhalen wat Erik zei, maar die had hem redelijk hangen. Ik ben snel naar een andere winkel gelopen waar ze kleding verkochten en daar accepteerden ze hun eigen geld wel. Flink onder tijdsdruk nog twee shirtjes uitgezocht voor de kinderen, betalen en rennen. Erik had ondertussen de M&M’s maar met credit card afgerekend want je kunt het tegenover Anne en Niels moeilijk maken om te zeggen dat ze het tóch niet krijgen. Als allerlaatste kwamen we precies om tien uur aan bij de gate. We konden meteen instappen en toen we de stewardess uitlegden dat we verspreid zaten, kregen we meteen nieuwe stoelen aangeboden die wel naast elkaar zaten.

Pffff even bijkomen. Erik heeft met de kinderen Grote Anne gebeld via FaceTime en ze waren net leuk aan het kletsen toen de stewardess kwam zeggen dat we tóch weg moesten omdat er mensen op onze stoelen moesten zitten (die mensen hadden blijkbaar betaald voor die specifieke stoelen). Dus de boel weer bij elkaar gepakt en terug gelopen naar rij 20. Daar zat nog niemand en we zijn maar met zijn vieren naast elkaar gaan zitten (met een gangpad ertussen). Gelukkig stapte er niemand meer in en hebben we de rest van de vlucht daar gezeten. De vlucht zelf verliep prima, wat eten en drinken en een boekje lezen, dan zijn die vier uren zo om. Op de luchthaven moesten Anne en Niels zich even uitleven en ze renden steeds voor ons uit, zagen overal vliegtuigen en waren helemaal enthousiast. Het lachen verging ons echter toen we de roltrap afkwamen en bij het douanedeel uitkwamen… Wát een drukte en wát een chaos…de moed zakte ons echt in de schoenen. Het was al bijna vijf uur en dit zou ons minstens anderhalf uur kosten. We zijn toch maar aangesloten en op een gegeven moment zag ik iemand ik uniform lopen. Ik ben er heen gegaan en heb netjes gevraagd of er een mogelijkheid was dat mensen die met kleine kinderen reizen voorrang kunnen krijgen. Ik legde uit dat de kinderen net een lange vlucht hadden gehad en behoorlijk moe waren. De man keek me wat nors aan en vroeg waar de kinderen waren. Ik wees ze aan in de rij en toen zei hij dat ik het kantoortje van de douane in moest lopen en naar de ‘officer’ moest vragen. Dat heb ik gedaan en ik het verhaal nog een leer uitgelegd aan een dame. Die zei dat we onze paspoorten maar in het bakje op de balie moesten leggen… ik weer naar Erik gelopen en gezegd wat we konden doen. Geen idee hoe of wat verder, maar we besloten het te proberen. Met zijn vieren dat kantoortje in en de paspoorten neergelegd. Binnen vijf minuten werden we geroepen en doorliepen we de normale procedure; foto maken, vingerafdruk en stempelen maar dat paspoort. Toen we alle vier een stempel hadden, zei de douanier dat we naar loket A2 moesten gaan. Dit bleek een loket voor ‘crew’ te zijn. De douanier die daar zat, keek ons wat vreemd aan maar toen we uitlegden hoe of wat, snapte hij het en kregen de kinderen een grote glimlach van hem.

De galerij is niet gevonden!

De bagage rolde gelukkig al op de band dus dat was een kwestie van oppakken en meenemen. Bij de uitgang moest iedereen zijn bagage door de scan doen, maar dit ging redelijk vlot. Toen een kaartje voor de taxi gekocht en op zoek naar de goede uitgang. Was even zoeken, maar om kwart voor zes zaten we in de auto op weg naar ons hotel. Het was iets meer dan een half uur rijden. De ontvangst was prachtig, we zitten een nachtje in het Marriott en dat is wel lachen. Een enorme grote hal waar een man live saxofoon stond te spelen. Tassen meteen op een trolley en inchecken verliep heel soepel. De kamer is ‘standaard’ maar erg fijn. Hier vlakbij zit een hele grote shoppingmall waar we wat wilden gaan eten. We konden met de shuttlebus van het hotel die kant op. Ideaal! We hebben lekker pizza en frietjes gegeten en nog even bij een wedstrijd kunstschaatsen gekeken en toen was het hoogste tijd om terug te gaan. De shuttlebus zou on half negen terug rijden en het was kwart over acht, maar die man wilde wel even speciaal voor ons alvast naar het hotel rijden.  Erg aardig! Kinderen snel tandenpoetsen en naar bed! Wij zitten even op het balkon uit te blazen, soms heb je zo’n dag…