Vanmorgen moesten we voor het ontbijt een blokje om. Het hostel heeft afspraken met een lokaal restaurantje en het was weer geweldig. Niemand sprak Engels (op 1 dame na, die sprak zeker tien woorden Engels), maar ze waren zo aardig en behulpzaam. De menukaart was zowel in het Chinees als het Engels, dus dat scheelde al een boel. Het ontbijt smaakte echt super, zo goed dat we hetzelfde nog een keer hebben gevraagd maar dan om mee te nemen als lunch. Moesten een klein beetje bijbetalen, daar voelde die man zich nogal rot onder, maar maakt ons echt niks uit. Wij hadden lekkere lunchpakketjes mee!

Daarna was het tijd om richting station te gaan want om negen uur zou onze trein vertrekken. In 2009 wilden Erik en ik deze trein al nemen, maar toen is Taiwan getroffen door een enorm verwoestende tyfoon en was dit traject niet meer in tact. Nu hebben ze ongeveer de helft gerestaureerd en kun je tot Fenqihu, op zo’n 1400 meter hoogte en 2h20 vanaf Chiayi met de Alishan Forest Train. ​
We hadden kaartjes zonder stoelnummer, dus we dachten dat je kon kiezen waar je ging zitten… Dat bleek niet waar helaas. Erik dacht eerst nog dat ze geen staanplaatsen zouden verkopen voor zo’n bergtrein, maar dat doen ze dus wel. Oeps, niet zo fijn met twee kinderen. Gelukkig bleef er op de heenweg een stoel leeg en daar hebben we met zijn drieën op gezeten. Erik heeft een stoeltje gemaakt van een gordel waarmee ze koffers kunnen tegenhouden en zo kon hij ook een beetje zitten. De rit naar Fenqihu was echt super super mooi! Je rijdt eerst de stad uit, het bos in langs rijstvelden, sinaasappelbomen, bananenbomen en palmbomen. Langzaam zie je de vegetatie veranderen en na een tijd rijd je door een bos van bamboe zo hoog als je kunt kijken. Eerst maakt de trein nog wat ‘flauwe’ bochten, maar al snel kun je soms zowel de voor- als de achterkant van de trein zien in een bocht (het was een trein met vijf of zes wagonnetjes). Op de kaart zie je dat er een stuk is waar je via een soort  ‘spaghetti’ omhoog gaat; je cirkelt dan als het ware op hetzelfde stuk over drie hoogte niveaus en dus zie je hetzelfde drie keer. Op sommige plekken kon je prachtig de diepte in kijken en op andere stukken reed je echt tussen  twee bergwanden en zag je niks. Ook de kinder hebben zich geen moment verveeld en vonden het allemaal prachtig!

Tegen half twaalf kwamen we aan op het station van Fenqihu en hadden we twee en een half uur voordat onze trein weer terug zou gaan. Het is een klein bergdorp dat echt leeft van het toerisme, maar dan vooral van lokale en Chineze toeristen, westerlingen zien ze niet zo vaak. Dit dorp staat bekend om zijn regionale Producten zoals wasabi, oolong thee maar ook wazige gelei achtige smurrie, iets dat op gebakken stenen leek volgens Erik en nog veel meer. Erik zei nog heel positief “als we iets te eten voor de kinderen zien, dan moeten we het meenemen”, maar geloof me er was echt niks dat ons geschikt leek… Ook hing overal de weeïge lucht van eieren die ze de hele dag in de thee met paddenstoelen laten koken. We zijn best van iets nieuws proberen, maar sommige dingen brrrrrrr. We zijn bij een klein tentje thee en koffie gaan drinken. De eigenaresse  kwam de hele tijd met dingen aan voor ons zoals bananen, snoepjes en en soort knabbelsticks (moest denken aan de knabbelsticks van de cavia’s…). Daarna nog een rondje dorp, de kinderen mochten een souveniertje uitzoeken van ons en Niels koos een mooie stoomlocomotief en Anne een zaklantaarn waar je verschillende plaatjes voor kunt doen. Allebei helemaal blij 😃 Een eindje verderop was een man wafeltjes aan het bakken, het leken wel kniepertjes. We hadden ze eerder bij Sun Moon Lake  gezien en nu was ik toch wel nieuwsgierig. We mochten een stukje proeven en ze smaakten heerlijk; net kniepertjes hahahahaha. Dus toch maar een bakje gekocht, mjammie. Gelukkig hadden we nog tijd om de remise te bekijken waar ze wat oude locomotieven hadden staan, ook twee stoomlocomotieven en Niels vond ze echt zo mooi!

Toen was het al bijna weer tijd om in de trein te gaan. Helaas stroomde de wagon waar we in moesten (er stond wel een wagonnummer op je kaartje) en even leek het er op alsof we echt moesten staan. Tot er een dame opstond en ons haar stoel aanbood. We hebben heel even gezegd dat het niet nodig was, maar niet te lang want eigenlijk waren we dolblij. Anne en Niels twee en een half uur staan in zo’n hobbelend en schuddend bergtreintje is ook niet ideaal. Dus hebben we met zijn drietjes weer een stoel gedeeld, Erik wilde wel blijven staan om ook af en toe nog wat foto’s te maken. Ook de terugweg was echt prachtig en we hebben genoten van het mooie uitzicht. Voor we het wisten, reden we Chiayi binnen en was het bijna half vijf!

We zijn naar ons hostel gelopen om een een lang broek aan te doen en we vroegen de kinderen waar ze zin in hadden qua eten. Toen zei Niels echt heel lief dat hij op de terugweg van het station de letter had gezien van Onno’s restaurantje en dat hij daar wel graag wilde eten. Het was zo aandoenlijk hoe hij dat zei, dat we meteen overstag zijn gegaan. Helaas ging het eten er wat slechter in dan we hoopten, dus werd het iets minder gezellig dan voorzien, maar goed. Na een warme douche en een dikke kus konden we de dag toch afsluiten met een super goed gevoel. Dit was echt een dag met een gouden randje!

Wat nog leuk is in het kader van ‘wat valt je op’: we horen elke avond een soort muziekje buiten en vragen ons steeds af wat het is. We hoorden het in Taipei, bij Sun Moon Lake en nu ook hier weer, was het een bus die moest inparkeren, een mobiele kermis of??? Nou, we zijn er achter…het is een vuilniswagen! De vuilniswagen rijdt met zijn muziekje zodat de mensen weten dat ze hun vuilniszak kunnen aanbieden. Mensen komen naar buiten lopen als ze hem horen en geven hun vuilniszak dan aan de man achterop de wagen. Mysterie van het muziekje opgelost 😆

 

De galerij is niet gevonden!