Vanochtend hebben we eerst weer bij ons ontbijtrestaurantje gegeten. Zelfs bij de tweede keer merken we dat het al opvalt – alsof de meeste toeristen maar 1 nacht blijven… We werden bediend door een meisje, dat erg voorzichtig en ietwat schuchter over kwam. Toen ze bij het afrekenen (we hebben de lunch om mee te nemen ook maar meteen besteld) zag dat er Maleis geld in mijn portemonnaie zat klaarde ze ineens op. Waarom ik Maleise Ringgit had? Ze herkende het meteen omdat ze zelf uit Maleisië komt. Ze vond het erg leuk dat wij al een maand daar geweest waren en helemaal dat we er na Taiwan ook weer naartoe gaan! Helemaal trots op haar land!

Na het ontbijt hebben we de tassen ingepakt en de kamer leeg gemaakt. Voor vertrek moesten we nog boodschappen doen: sokken (veel) die we thuis weg kunnen geven en ook voor onszelf natuurlijk en gebakjes van de bakker die we op de eerste dag tegenkwamen. Alleen ging de bakker pas om 12 uur open en de sokkenwinkel had niks op de luiken staan. Iets voor half twaalf, net toen we ons afvroegen wat we moesten doen, kwam de verkoopster eraan op de scooter en opende de winkel. Geluk dus. Na ongeveer 20 paar sokken (ook voor Anne en Niels natuurlijk) snel door naar de bakker. De Minion-taartjes waren er alleen niet en dus werd het wat anders. Wel erg lekker trouwens!

Na de gebakjes zijn we met bagage naar het station gewandeld. Gelukkig konden we in de trein die we hadden uitgezocht (een sneltrein en niet weer zo’n boemel) nog stoelen krijgen en na een kleine drie kwartier waren we al in Tainan. De stad die bekend staat om het lekkere eten de tevens de stad waar men (na Taipei)  het beste Engels spreekt. Dat laatste hebben we meteen ondervonden. Of eigenlijk ontkracht. Het ‘Visitors Information Center’ op het station was niet berekend op niet-Chinezen en kon dus niks toelichten op onze vragen. De taxi-chauffeurs buiten (er is geen handige bus naar het hotel) maakten ook geen goede beurt. De eerste in de rij maakte duidelijk dat onze tassen te groot waren en dus niet mee konden. In het Chinees. De eerste grote auto in de rij verwees ons naar nummer 1 in de rij. Want dat hoort zo onder collega’s. Een soort kastje-muur gevoel, waar je in dit geval vanwege de taalbarrière niet doorheen komt. De enige oplossing was om een willekeurig iemand die wel minimaal twee woorden Engels spreekt om hulp te vragen. Onze hulp sprak zeker 5 woorden, maar snapte meteen wat we bedoelden en ging met de chauffeurs in conclaaf. Na veel woorden mocht de grote taxi ons wel meenemen zonder de eerste taxi’s te passeren. De chauffeur was wel vriendelijk en verontschuldigde zich uiteindelijk voor de ontstane situatie. Ook wilde hij maar 100NTD in plaats van 115 (op de teller) hebben – was genoeg en ook een soort verontschuldiging. Prima.

Het hotel was makkelijk te vinden nu we weten hoe het hier werkt. Een bordje van 50x50cm is tenslotte groot genoeg. Binnen bleek dat ze ons al hebben geprobeerd te bellen, maar dat ik ze twee maal had weggedrukt. Ik neem geen gesprekken aan die met +889 beginnen. Ze konden er gelukkig om lachen. De kamer waar we om hadden gevraagd was voor ons gereserveerd: Hello Kitty (uiteraard). Voor Anne en Niels een mooie verrassing! Er was zelfs nog veel meer mogelijk. Dus de deal is nu dat we de tweede nacht in een kamer slapen met een hoogslaper en een glijbaan. Anne en Niels weten het nog niet, maar dat merken ze wel.

We hebben een wandeling naar de nabijgelegen Mall gemaakt (Starbucks). Een meisje dat daar werkt wilde ons wel wat Chinees leren, maar dat is vanwege de tonen (Chinees is een toon-taal, de toonhoogte bepaalt de betekenis) wel moeilijk. Ze wilde uiteraard ook wel met Anne en Niels op de foto, maar alleen Anne vond het goed.

Dezelfde Mall had ook een food-court met erg lekker eten! Het avondeten van dumplings smaakte erg goed. Dus waar ze hier nauwelijks Engels spreken, zijn ze wel aardig en kunnen ook lekker eten maken! In Chiayi associeerde men Tainan ook al met lekker eten! Gelukkig maar!